Tranen voor Penone

Print - Woensdag 8 Januari 2014 - Geschreven door Stephan De Bruyn

Begin jaren tachtig. Bijna iedereen herinnert zich nog de Walkman en de geföhnde mannenkapsels, inclusief het nektapijtje. Het was de tijd toen Don Johnson de perfecte belichaming was van de mannenmode. Vijftig tinten roze, blauw, groen, perzik en fuchsia. En mocassins.

Stephan De Bruyn © Jef Boes
Even kleurrijk uit die tijd, zijn de herinneringen aan m’n prille carrière bij Arte-Print. Toen de wereld er nog helemaal anders uitzag en ik de wereld nog moest zien. Ook toen m’n vestimentaire voorkeur enorm verschilde met die van Don Johnson. Maar vooral toen ik nog geen enkel besef had van wat een loyaliteit van meer dan 25 jaar inhield. Toen loyaliteit tout court nog een begrip was. Vandaag eerder een gekke gewoonte, zo lijkt.

“Bijzonder bewonderenswaardig”, hoor ik wel eens zeggen.
“Zo ben ik nu eenmaal”, klinkt mijn antwoord.

Want een job, die moet je toch graag doen? Het is net zoals ik hou van m’n vrouw en de (quasi) onvoorwaardelijke liefde voor m’n dochters. De vier vrouwen van m’n leven. Hun oestrogeenfontein maakt van m’n zakenmanshart een weke plek. Maar ik kan, zonder schaamrood op de wangen, gerust toegeven dat ik van nature een gevoelig man ben. Een romantische ziel, zonder de rozenblaadjes en theelichtjes op de rand van het bad. Ik hou van mooie dingen.

En ik ga daar graag helemaal in op.

De dochters die de pannen van het dak turnen. Ik juich.
Tom Boonen die het peloton aan diggelen spurt. Ik juich terug.
De Rode Duivels die het tot in Rio schoppen. Ik heb gejuicht.
Vaderlijke en vaderlandse trots. Daar krijg ik tranen van in de ogen.

Maar evengoed van de papà del Arte Povera.
Mijn tranen voor Penone.

Geen werk zonder leven, en daar wil ik op alle mogelijke
manieren van genieten. Dat houdt m’n geest scherp, m’n swings op niveau en m’n status als Bourgondiër intact. Ook mijn liefde passeert langs m’n smaakpapillen. Hoe druk m’n agenda ook mag zijn, voor mij is work-life balance geen fabeltje. Het voorziet me van zuurstof, verlucht en verlicht, zorgt voor contact. Want zoals Penone ooit zei: “Je moet de dingen kunnen aanraken, het helpt ons de realiteit beter te begrijpen.”

En hij heeft gelijk.

Dit artikel is geschreven door...

Stephan De Bruyn – schreef 2 artikels voor The Factory Brussels.

Contacteer deze schrijver

Hulp nodig bij een project?

Contacteer ons