Let’s grow an intern

Branding - Dinsdag 18 Maart 2014 - Geschreven door Tom Struyf

Stagiair zijn: het is geen eenvoudige job. Niemand zei vroeger ooit: ik wil later stagiair worden. Misschien wisten we toen nog niet wat een stagiair juist was, wat die deed, of hoe die er uit zag. Nu weten we dat wel maar we weten ook dat stagiairs nooit echt onze beste vrienden zullen worden. Een stagiair, die blijft meestal toch maar even. Hij verdwijnt weer even snel als dat hij gekomen is.

Thomas VuerinckxHet gaat zo:
in den beginne: “Wie ben jij? De stagiair?”
tijdens de stage: “Met twee klontjes suiker en een wolkje
melk graag.”
één week na de stage: “Hoe heette die stagiair ook al weer?”
En zo gaat het verder.
Op naar de volgende.

in den beginne: “Wie ben jij? De stagiair?”

Hierboven leest u de doemgedachte die zich herhaaldelijk in mijn hoofd afspeelde gedurende de eerste ochtendtreinrit naar Jette, nu ongeveer zes weken geleden. Er zouden er nog vele volgen. Treinritten, bedoel ik dan, want die doemgedachte kon ik snel achter mij laten aangezien ze totaal overbodig en volledig onterecht was. Maar dat zou mij allemaal al heel snel duidelijk worden. Mijn gemoedsrust en zelfbeeld zijn de mensen van The Factory Brussels daar nog steeds zeer dankbaar voor.
The Factory Brussels dus. Ik had maanden eerder al besloten dat dit de plek moest worden waar ik mijn eerste ervaringen in de communicatiesector zou opdoen. De trein was pas helemaal vertrokken toen ook de TFB’ers het zagen zitten om mij iets bij te leren. Voor wie een carrière in deze sector ambieert, leek het me logisch om te kiezen voor een stageplaats waar er voldoende te leren valt. Er valt immers nog steeds het meest bij te leren van de meesters zelf, vind ik. Bij The Factory Brussels vond ik 50 jaar aan ervaring en vakmanschap in de sector. Dat zijn een hele hoop meesters, experten en professionals bij elkaar. Bovendien beloofde het een plek te zijn waar er steeds vanalles groeit, volgens de baseline. Vruchtbare grond dus, ook voor een stagiair.

Dat het nut van een stage voornamelijk in de praktijkervaring zit, zegt zowat iedereen. En dat is ook zo. Zes weken lang heb ik bij The Factory Brussels geleefd, overleefd, maar vooral beleefd. Ik heb er kennis gemaakt met het dagelijkse leven van de sector waarin ik binnenkort terecht wil komen. Ik heb er kunnen proeven, ruiken en voelen van hoe de dingen waarin ik geïnteresseerd ben er in het écht aan toe gaan. Ik heb er ervaring opgedaan, van elementaire kundigheden tot specifieke vaardigheden. Ik heb er de creativiteit op de eilanden elke dag voelen groeien. Ik heb er inspirerende mensen ontmoet
en gesproken. Ik heb er regelmatig prachtig werk zien passeren. Ik heb er, kortom, veel goesting gekregen en voor mij is net dàt het primaire nut van een stage.

So, what’s next? Vraagteken.
De toekomst oogt altijd vaag, zeker voor een (ex-)stagiair. Maar waar ik zes weken geleden nog doemgedachten had, is mijn gedachtenhemel ondertussen lichtjes opgeklaard. Ik weet nu dat het goed komt, zolang we maar blijven groeien. De lentezon schijnt op mijn bol en de grond onder mijn voeten is nooit eerder zo vruchtbaar geweest.

Let’s grow!

(z)onder dwang geschreven door Thomas Vuerinckx, nu ex-stagiair bij The Factory Brussels.

Dit artikel is geschreven door...

Tom Struyf – schreef 28 artikels voor The Factory Brussels.

Contacteer deze schrijver

Hulp nodig bij een project?

Contacteer ons